شمر ترجمان قساوتی است که نه لب تشنه می شناسد، نه تنهایی سردار، نه بی یاوری امام را و نه قساوت در دریده شدن گلوی شش ماهه ای در آغوش پدر را ، و نه عربا عربا شدن فرزندی برومند، که شبیه ترین مردم در سیرت و صورت به رسول الله را ، او آمده است که شقی ترین مردم باشد در کشتن بهترین مردم و این گونه واقعه کربلا در همه چیزش به اوج رسید.
در ایثار، در توبه، در یاری طلبیدن و یاری شدن، و اوج عطش یک انسان نه لب تشنه امام بود، بلکه عطش معرفتی بود که آدمهای آن زمان نداشتند برای شناخت امام خویش
حال که قرنها از آن واقعه گذشته است، باز هم همان نقطه ایم، امام شناسی مان لنگ می زند وگرنه غیبت امام عصر (عج) این قدر طولانی نمی شد.

1399.06.04  14:33  "یسار"