کرشمه نازک گلبرگ های آفتاب گردان
به سان رشته های نور خورشید
بر گونه هر رهگذری نوازش بوسه می کارد
آن هنگام که طنازان شعر را بهانه کرده اند برای تاختن ناجوانمردانه بر ستون خیمه ای که برپا دارنده خیمه گاهی عظیم و امید بخش است در کوران حوادث دوران ، در عرصه هجوم ضد ارزشها بر ارزشهای والای انسانی
و این گونه آرزو را تقلیل می دهند در ذهن مخاطبان،آنان که شعرشان هم بوی نان شبانه می دهد.

۱۵۰۴.۱۰.۰۵. ۰۳. "یسار"